درباره من

تجربه‌ای فراتر از یک ورزش

در ۱۵ سالگی این فرصت برای من فراهم شد تا در مسابقات بین‌المللی انگلستان شرکت کنم؛ تجربه‌ای که در سال‌های بعد هم سه بار تکرار شد. اما برای من، کاراته هیچ‌وقت صرفاً یک مبارزه برای کسب مدال نبود؛ بلکه فضایی برای تعامل، درک محدودیت‌های بدن و تمرین حضور در لحظه بود.

چرا ورزش برای من مهم است؟

من همیشه فکر می‌کردم آزادی یعنی رهایی از هر قید و بندی؛ فکر می‌کردم باید فاصله بگیرم که وابسته نشوم. اما در این مسیر یاد گرفتم که هنر واقعی، یافتن آرامش در دل طوفان است، خلوت کردن در میان هیاهوست و حفظ فردیت در بطن رابطه است.

برای من، نزدیک شدن به این آرامش و اعتمادبه‌نفس، از مسیر انضباط شخصی می‌گذشت. حدود شش سال پیش، تصمیم گرفتم این انضباط را در میدان بدن، روان و روابطم تمرین کنم.

من به مرور فهمیدم که بدنم، معبد روان من است. وقتی انتخاب می‌کنم بدنم در حالت چربی‌سوزی باشد، انگار شفافیت و ثبات خلقی را تجربه می‌کنم که برایم ارزشمندتر از لذت‌های آنی است. من با این انتخاب، در واقع دارم با خودم تمرین می‌کنم؛ از یک لذت گذرا چشم می‌پوشم به این امید که فردا، زنی آرام‌تر و مسلط‌تر بر روان خودم باشم.

اما ماجرا اصلاً فقط بیولوژی نیست؛ این یک تمرین روزانه‌ی سخت برای گفت‌وگو با خودم است. خیلی وقت‌ها آن بخش کودکانه و لذت‌طلب درونم پا می‌کوبد که «من این را می‌خواهم، همین الان هم می‌خواهم.» و درست در همین لحظه، سعی می‌کنم آن بخش بالغ وجودم را بیدار کنم تا آرام اما قاطع بگوید: «نه، این برای ما خوب نیست.» این نه گفتن‌های کوچک، برای من تمرین دیکتاتوری و سرکوب نیست، بلکه تلاشی برای قوی‌تر کردن تاب‌آوری‌ام است. همیشه از خودم می‌پرسم: وقتی نتوانم در برابر یک هوس کوچک مقاومت کنم، چطور می‌توانم توقع داشته باشم فردا در برابر یک رابطه‌ی ناسالم، یک پیشنهاد وسوسه‌کننده اما دور از ارزش‌هایم، یا یک تصمیم احساسی بزرگ، محکم بمانم؟

علاوه بر تغذیه، یکی از کارهایی که در این مسیر پناهم شد، دویدن مستمر است. سه روز در هفته و هر بار یک ساعت. دویدن برای من فقط ورزش نیست، تمرین تصمیم‌گیری است. بیست دقیقه‌ی اول معمولاً همه‌چیز خوب است، اما وقتی خستگی از راه می‌رسد و بدنم شروع می‌کند به بهانه‌گیری که «بس است»، تازه لحظه‌ی رویارویی من با ضعف‌هایم فرا می‌رسد. بیشتر ما در زندگی، در همین نقطه‌هاست که متوقف می‌شویم. وقتی کار سخت می‌شود یا رابطه‌ای به چالش می‌خورد، مغزمان فرمان راحتی می‌دهد. اما من با دویدن تمرین می‌کنم که در اوج خستگی بگویم «کمی دیگر ادامه می‌دهم». در آن لحظات، دارم مرزهای تحملم را وسیع‌تر می‌کنم و صبوری را یاد می‌گیرم.

کودک درون ما لذت آنی می‌خواهد، اما رشد یافتن یعنی یاد بگیریم رنج و سختی لحظه را برای خلق معنایی بزرگ‌تر تاب بیاوریم. دویدن به من یاد داد که وقتی درد و خستگی می‌آید، نباید فرار کنم؛ بلکه باید با آن روبه‌رو شوم و از میانش عبور کنم. وقتی تمرین می‌کنم با پاهای خسته و لرزان بدوم، امیدوار می‌شوم که بتوانم با قلب خسته هم زندگی کنم، با دست خالی هم تلاش کنم و با وجود ترس‌هایم قدم بردارم.

این انضباط، این پرهیزها و این دویدن‌ها، برای من شکنجه نیست، بلکه مهرورزی به خویشتن از جنس مسئولیت‌پذیری است. این تمرین‌های کوچک در خلوت، به من کمک کرده تا وقتی باید تصمیم بزرگی بگیرم، صدایم کمتر بلرزد. آزادی واقعی برای من، رهایی از قید هوس‌های لحظه‌ای است. من این مسیر را انتخاب نکرده‌ام که ادعای قدرت کنم یا حتماً عمر طولانی‌تری داشته باشم؛ من می‌دوم و تمرین می‌کنم، فقط برای اینکه در همین فرصت بودن، تا حد امکان سکان‌دار آرامش درون خودم باشم، نه اسیر تکانه‌هایم.